وَ نُریدُ اَن نَمُن عَلَی الذینَ استُضعِفُوا فِی الاَرضِ وَ نَجعَلَهُم أئِمَةً ًوَ نَجعَلَهُمُ الوارِثین

و ما می خواهیم که بر ضعیف نگهداشته شدگان در زمین منت نهاده ، آنها را به پیشوائی رسانیده ، وارث ( حکومت و امکانات گذشتگان ) گردانیم .

                                                                                  (سوره قصص ، آیة 5)

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم؟ که غم از دل برود چون تو بیایی

می خوام بگم اما نمی دونم از کجا شروع کنم؟.....

اگه از اولش شروع کنم خسته کنندس، اگه از آخرش شروع کنم گنگ، پس از وسطش شروع می کنم:

...دوس دارم وقتی میای چشمای خیس منم به استقبالت بیاد . دوس دارم وقتی میای لبخند منم میون لبخند بقیه دیده بشه. دوس دارم وقتی میای طپش قلبو ضربان نبض منم تندُتر بشه. دوس دارم وقت اومدنت بارون بیادو منم با افتخار زیرش راه برم.

دوس ندارم یه بار وقتی اومدی منم اخم کنم.  دوس ندارم یه بار چشمای اشک بار منم رو ازت برگردونه. دوس ندارم یه بار منم از خیس شدن زیر بارون خسته بشم.

اگه قراره اینجوری باشه اصلا نیا. لااقل تا وقتی من هستم نیا. دست کم اینجوری دلم خوش که يه جورايی منتظرم بيای. یه جورایی دلم برات می تپه. یه جورایی تک، تک قطرات بارونو یه بوسه از طرف تو می دونم. در کل دلم خوشه. شایدم الکی ولی هست.

ناراحت نشیا فقط با زبون خودم بات دردو دل کردم .

تو بیا نه بخاطر من، بخاطر اون بچه ای که شبا وقتی می خوابه تو فکر اینه که فرداشبم باید گرسنه بخوابه؟ یا بخاطر اون بچه ای که شبا وقت خواب دعا می کنه که فردا مثل دوستش بمب خونشونو خراب نکه! بیا بخاطر اون بچه ای که هیچ وقت طعم خوشبختی رو نچشیده.

ما خسته شدیم بس که قطرات بارون پیغاماتو آوردن.

                                                                    ما منتظر اومدنتیم.....

                                                                                                 زود بیا 

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است       

                                                یازده بار شمردیم و یکی باز کم است

این همه آب که جاریست نه اقیانوس است    

                                               عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یه روز که بارون اومد برو زیر بارون وایسا، مطمئن باش وقتی قطرات بارون روی صورتت می خوره تازه می شی، مثل گلبرگای گلی که هر روز صورتشونو با قطرات شبنم می شورن!

نمیدونی چقدر لذت بخش زیر بارون قدم بزنی، دستاتو باز کنیو اجازه بدی بارون خودشو پرت کنه تو بغلت. اونوقت مطمئن باش بوسه های بارونو روی گونه هات احساس می کنی...

و یقین کن این خدا بوده که بارونو واسه بوسیدنت فرستاده پس ببین چقدر دوست داشتنی هستی که بارونم واسه بوسیدن تو میاد.

راستی یادت نره جواب این همه بوسرو بدی شده فقط با یه لبخند کوچولو، بزار دفه ی دیگی که میاد واسه بوسیدنت به جای گونه هات وجودتو بوسه بارون کنه 

بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام!

                                        ای نوازش تو بهترین امید زیستن

                                        در کنار تو

                                        من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام!

خوب خوب نازنین من!

نام تو مرا همیشه مست می کند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهای ناب!

نام تو اگرچه بهترین سرود زندگی 

 من تورا

                                         به خلوت خدایی خیال خود

"بهترین بهترین من " خطاب می کنم

                                         بهترین بهترین من !

                                                                                 فریدون مشیری

تاریخ دانش شرق‏شناسی عموما با تحریفها، کتمان حقایق و نوعی بی‏انصافی همراه بوده است. اما در این میان گاهی برخی چهره‏های شاخص شرق‏شناسی، در مواجهه با منطق مستحکم برخی اندیشه‏های شرقی، شیفته آنها شده، به آن گرایش و میل باطنی و ایمان قلبی یافته‏اند. مرحوم پرفسور «هانری کربن‏»، ایران شناس مشهور فرانسوی از جمله اروپاییانی است که در دوران زندگی علمی خود، در پی گذر از اندیشه‏های وجود شناختی اندیشورانی همچون «هایدگر» و «ادموند هوسرل‏»، با حکمت‏شرقی شیعی آشنایی حاصل کرده و به دنبال مطالعات چندین ساله، به وجود مبارک امام‏عصر، عجل‏الله تعالی‏فرجه‏الشریف، و معنویت‏بی‏بدیل سایر ائمه شیعه، علیهم‏السلام، تمایل قلبی، و یقین عینی و عقلانی یافته است. در این گفتار کوتاه بر آنیم تا با مروری سریع در برخی آثار او، میزان عشق و علاقه او را به آن امام همام مورد بررسی قرار دهیم.